O MÜZİĞİ DUYDUNUZ MU ?

 

"18 Kasım 1995 günü keman sanatçısı Itzhak Perlman,
New York'ta, Lincoln Center'daki Avery Fisher
Salonunda bir konser vermek üzere sahneye çıktı.
Eğer herhangi bir Perlman konserinde bulunmuşsanız
bilirsiniz ki onun için "sahneye çıkmak"
hiç de küçümsenecek bir başarı değildir.

Çocukluk yıllarında çocuk felcine yakalanmış olan
Perlman'ın her iki bacağında da destekleyici ateller
vardır ve ancak kol değneği yardımıyla yürüyebilmektedir.
Onu sahne üzerinde her defasında sadece bir adım
atabilmek suretiyle acı içinde ve yavaş yavaş
yürüken görmek unutulmayacak bir görüntüdür.
Ağrılar içinde ama ihtişamla yürümektedir,
sandalyesine erişinceye kadar.

Sonra oturur; yavaşça koltuk değneklerini yere
koyar, bacaklarındaki atellerin klipslerini açar,
bir ayağını geriye iter, ötekini öne uzatır.
Daha sonra yere eğilerek kemanını alır,
çenesinin altına koyar, orkestra şefine
başıyla işaret verir ve çalmaya başlar.

Şu zamanda değin, izleyiciler bu ritüele alışmışlardır.
O, sahnenin bir ucundan sandalyesine doğru ilerlerken
sessizce otururlar. Bacaklarındaki klipsleri açarken
inanılmaz bir sessizlikle beklemektedirler.
Çalmaya hazır olana dek beklerler.

Ancak o konserde bişiler ters gitti. Daha ilk birkaç
satırı çalmıştı ki, kemanın tellerinden bir tanesi koptu.
Telin kopma sesini duyabilmek mümkündü,
salonun bir ucuna tabancadan fırlayan kurşun
gibi gitmişti ses. O sesin ne anlama geldiği
konusunda yanılmak imkansızdı. Ve bunun
akabinde ne yapılması gerektiği konusunda da...

O gece orada olan insanlar kendi kendilerine
şöyle düşündüler: "Anlamıştık ki, yeniden
ayağa kalkması, atelleri yeniden takması,
koltuk değneklerini alması, yavaş yavaş sahne
arkasına gitmesi ve ya yeni bir keman bulması
ya da yeni bir tel takması gerekecekti"

Ama o öyle yapmadı. Bunun yerine bir dakika
kadar bekledi, gözlerini kapadı ve sonra
şefe yeniden başlaması için işaret verdi.
Orkestra başladı ve o kaldığı yerden devam etti.
Ve daha evvel hiç görülmemiş bir tutku, güç
ve saflıkla çaldı. Elbette herkes bilmektedir ki;
senfonik bir eseri sadece 3 telle çalmak imkansızdır.
Bunu ben de bilirim, sen de bilirsin, herkes bilir...
Ama o gece Itzhak Perlman bilmeyi reddetmişti.

Onu, parçayı kafasında molüde ederken,
değiştirirken ve yeniden bestelerken görebilirdiniz.
Bir noktada, telleri nerdeyse yeniden tonlamışçasına
sesler çıkarmaktaydı kemandan, daha evvel hiç
vermedikleri sesleri vermelerini sağlamak için...

Bitirdiğinde salonu olağanüstü bir sessizlik kapladı.
Ve akabinde seyirciler ayağa kalktı ve tezahürata başladılar.
Oditoryumun her yanından inanılmaz bir alkış patladı.
Hepimiz ayaktaydık... Bağırıyor, ıslık çalıyor,
alkışlıyor, yaptığını ne kadar takdir ettiğimizi,
beğendiğimizi anlatacak her türlü hareketi yapıyorduk.
Gülümsedi, yüzünden akan terleri sildi, yayını
kaldırarak bizi susturdu ve böbürlenerek değil
ama sessiz, güçlü, dingin bir tonla şöyle dedi :

"Bilirsiniz, bazen de sanatçının görevidir,
elinde kalanlarla ne kadar daha
müzik yapabileceğini bulmak..."

Bu ne güçlü bir cümledir. Duyduğumdan
beri aklımdan çıkmıyor. Ve kim bilir?
Belki de bu bir yaşam tarzıdır,
sadece sanatçılar için değil hepimiz için.

Burada, tüm yaşamını bir kemanın 4 teli ile
müzik yapmak üstüne kuran ve birden bire,
bir konserin ortasında kendini sadece 3 tel ile
bulan bir adam vardır. O da 3 tel ile müzik
yapmayı seçer... Ve o gece yaptığı; sadece
3 telle yaptığı müzik, daha evvel yaptığı,
4 teli varken yaptığı herşeyden daha güzel,
daha kutsal, daha unutulmazdı...

"O zaman belki de bizim görevimiz,
yaşadığımız bu sallantılı, hızla değişen,
ürkütücü dünyada kendi müziğimizi yapmaktır;
önce elimizde olan herşeyle ve daha sonra bu artık
imkansız olduğunda, sadece elimizde kalanlarla..."


Jack Riemer

(Rahşan Hanım'a)

 

 

Sadece bu mu  bu kadar mı? diye sordu cahilce.

Evet buydu  dedi gözlerinde sevdiğinin resmi, ellerinde sevdiğinin izi olan kadın.

Başka da bir şey demedi.

Biliyordu dese de  ne anlayacaktı ki karşısındaki  sevmeyi bilmeyen adam.Sustu...

 

Çay içmek

Sevdiğinle

Yürek yüreğe

Sıcacık.

Çayın sıcağında değil

Sevdanın sıcağında ısınmak.

Yüreklerin güneşinde yaşanan aydınlık...

 

Bahçeye yeşile bakmak

Yeşile değil

Sevdaya bakmak.

Ne demekti bir O biliyordu.

Bir de toprağa verip ardında kaldığı...

Ne söylese anlamazdı ki soran,

Sustu...

Hayattaki en büyük şansa sahip olduğunun farkında

Yüreği sevdayla, gözleri sevdiğiyle dopdoluydu.
                   Ayfer ERDOĞAN

 

 

                    Ayfer ERDOĞAN                    

 

                                             

Bir kelebek kanadında Gölgesi düştü sevdanın yüreğine Kırılgan şeffaf yumuşak. Ürkek bir kuşun kanadıyla bütünleşmiş bir sevdaydı bu biliyordun Her an uzaklara kaçmaya hazırdı Yüreğin hep bu korkuyla sancılandı. Bir yanda sevgin bir yanda hazırlanmış bir sandık vardı Nasılsa kuş misali sevgili uzaklara uçacak Sanrılar sandıklara saklanacaktı... Adı yok, hesabı yok sevdan zamansızlığa mekansızlığa mahkum Gökteki yıldızlardan birine ilişik Ay'ın gölgesinde Dünya'ya uzaktan bakacaktı. Kelebek kanadıyla gölgesi yüreğine düşmüş bir sevdaydı bu biliyordun. Kırılgan şeffaf yumuşak Direnemezdi hayatın getirdiklerine baştan belliydi Şimdi geride içine sanrıların saklandığı bir sandık kaldı...                                               Ayfer ERDOĞAN

 

Tanıdık bir melodiyle açılır gönlümün gözü

Hiç sormam nerdeyim nereye ya da . 

Müziğin götürdüğü yerdedir can özüm.

 

Bir nota tutuverir elimden

Takılıp peşine çıkarım yola

Yalnızsam  ne olmuş, kimin umurunda

Müziğin koynundayım ya

Bana uğurlar ola...

                                                      Ayfer ERDOĞAN

 

Soğuktu sığındığı toprak

Kendi ışığıyla ısınmaya mahkumdu biliyordu

 

Arada bir papatyaların kahkahaları gelirdi kulaklarına

Görmek isterdi

Kendi soğuğuna tutukluydu.

 

Bir gün bir çılgınlık yapsam dedi

Tek bir gün! acaba ne olurdu?

Çıkardı başını topraktan

Güneş gözlerini kavurdu.

 

Mevsim çoktan bitmiş

Zaman gecikmişliği gösteriyordu.

 

Kendi sıcağına sarıldı yeniden

Yüreği kanıyordu.

Beyazına kırmızı bulaşmıştı bir kere

Artık yalnızlık neymiş , onu da tanıyordu...

 

                    Ayfer ERDOĞAN